माझे स्वप्नं माला हसतात..............................................

मी त्याला भेटते आणि सर्वस्वं विसरुन जाते,
जशी वैशाखात ही धरा बहरुन येते.

तो बोलायला सुरुवात करतो,
आणि मी फ़क्तं त्याच्याकडे बघते,

मग प्रत्येक श्वसात,उदांत,
डोळ्यात त्याला सठवते.

थोड्या वेळानी,तो ही एकदा,
प्रेमाने नजर फ़िरवतो.

माझा हाथ,प्रेमाने
त्याच्या हथात घेतो.

मी पण माझं मन माझ्या
हाथात ठेउन त्याला देते,

आणि त्या क्शणी मनाला,
असलेली त्याची हुर हुर जणवते.

बराच वेळ असाच निघुन जातो,
एकमेकांच्या डोळ्यन्नी अवघं विश्वं फ़िरुन येतो.

मग वर्याच्या हळुवार वेगात मी त्याच्या कुशित शिरते,
आणि परत एक्दा स्वत:ला मी त्याच्या अधीन करते.

त्याच्या श्वसाचा सुगन्धं,मी कधिच माझा केलेला असतो,
आणि एकमेकांच्या प्रेमात आम्हि स्वत:ला विसरुन जातो.

अचानक सगळं सुन्दर दिसयला लगतं,
वारा काहीतरी कानात गुणगुणतो,

मग वतवरण उगाच बदलतं,
आकाशात काळे ढ्ग जमुन येतात,
सोबत पवसांच्या सरी घेउन येतात.

वीज चमकते,मी त्यच्या कुशीत शिरते,
आवाज होतो ढ्गांचा,मी मिट्लेले डोळे खाडकन उघडते.

चक्कं........................................
चक्क.......................................

डोळ्यांसमोर येतं भाय़ाण छ्प्पर
आणि हाथाथ मझ्या उशि.
ना असते पवसाची सर,
ना त्याची कुशि.

आभाळ गच्चं दाटुन येतं
डॊळ्य़ान्नी सरी कोसळतात.
मी कशितरी स्वत:ला सवरते,
आणि माझे स्वप्नं माला हसतात.

शिवनी दणी
नागपुर

मी कधीचीच मेली आहे..................................

तुझ्या गल्लीच्या खुप चकरा मर्ल्यात,
कि तुझं कधि तरी दर्शन घडावं .
बरेच दिवस हा खेळ चलला ,
हे कदाचित नियतीला पण मान्यं नसावं.

मी तुला विचारणं,
तुझा तो नकारात्मक प्रतिसाद.
तुझं ते दुर जाणं,
आणि मझा माझ्या नशिबाशी झालेला वाद.

नंतर तु कधीही वळून
बघितलं नाही.
आणि असं का?,ह्याचं ऊत्तर
मी कधीही मगितलं नाही.

तु तिचा होतान्ना मी पाहिलं,
आणि तुझ्या आनंदात सहभागी झाली.
मी गळ्लेल्या पाखळ्या,
टप्पोरी कळी व्हायच्या आधी झाली.

नंतर बरीच दिवस झाली,
आज परत त्याच गल्लीच्या तोंडाशी उभी आहे.
तुझ्यासाठी सर्वस्वं हरले,
आता काही कर्तव्यं या भुं वर
आणि स्वप्नं नभी आहे.

मरणावर माझ्या कदाचित
तु ही अश्रु गाळशील,
पण काय सांगु मित्रा,
ह्याच गल्लिच्या तोंडाशि
मी कधीचीच मेली आहे.
मी कधीचीच मेली आहे..................................


शिवानी दाणी
नागपुर.

आज तो कैफात येवुन बेधुंद कोसळला.
आज तो कैफात येवुन बेधुंद कोसळला.
कदाचित त्याला माझं गुपित कळालं असणार.

कि संघर्षाच्या अन प्रेमाच्या मैदानात
कि संघर्षाच्या अन प्रेमाच्या मैदानात
त्याला जिंकवुन मी मात्र एकटी आज हरणार.

कधी तरी तो मला मिळावा म्हणुन पावसा
तुझ्याशी एक नवस बोलले होते.
कधी तरी तो मला मिळावा म्हणुन पावसा
तुझ्याशी एक नवस बोलले होते.
पण आता नवस कसला फेडते,
त्याच्या आठवणित फक्त झुरणार.

त्याला मी जिंकावं अशी आशा कधिच नव्हति.
त्याला मी जिंकावं अशी आशा कधिच नव्हति.
पण आता,आता त्याच्या विना आयुष्य कसं सरणार?

प्रेमात त्याच्या आकंठ बुडायच होतं
फक्त एकदा
प्रेमात त्याच्या आकंठ बुडायच होतं,
पण आता त्याच्या आठवणिचे फक्त घडे भरणार.

काय सांगु व्यथा माझी, मी पाहीलं स्वःता त्याला तिचा होताना
काय सांगु व्यथा माझी, मी पाहीलं स्वःता त्याला तिचा होताना
ह्या जन्माचं माहीत नाही, पण पुढल्या जन्मी तो माझाच होणार.

शिवानी दाणी
नागपुर

दर वॆळी पाऊस येतो,........................................

दर वॆळी पाऊस येतो,माझ्या मनाची
व्यथा अस्वस्थं व्हायची.
तोंडा वर पावसाचे थेंब झेलत,मनातुन मी
ऒली चिंबं न्हायची.

वाटाय़चं फ़ारच ओळख झाली आहे,
तो आला नाही की मी त्याची वाट बघायची.
तो प्रेमाची अनुभुती देतो म्हणून
त्याची तहान सारखी लागायची.

म्हणतात की पाऊस आणि प्रेम
ह्यात नातं हे अलिखित असतं.
पाऊस आला की त्याची आठवण
येणार हे पण एक भाकित असतं.

पण पाऊस आला की मझ्या सोबत
असं होत नाही .
आंतरबाह्यं तो असं काही काहुर माचवतो
की अजुन कोणी मनात येत नाही.

मग पाऊस आणि प्रियकर काय साम्यं
हे कोडं ऊलगडत नाही.
पण पाऊस म्हणजे प्रेम हे मात्रं पटतं.
तसच डोक्याच्या खळखळण्यार्या
प्रवाहात पावसाचं तळं साचतं.

जेंव्हा त्याची परतण्याची वेळ यायची,
डोळ्य़ात काळॆ ढ्ग जमायचे,
कारण प्रत्येक पावसाळ्यात मी,
फ़क्तं पवसाच्या प्रेमात पडायचे.

शिवानी दाणी
नागपुर

सांगुन ठेवतो.................................

सांगुन ठेवतो हं खुन्नस नाही द्यायची.
मला ,नका सांगु काय
पुढे धोका काय?
भर उन्हात,पिंपळा वरचा
झोका काय?
मला सगळं ठाउक आहे,
आता फ़क्तं योग्यं वेळेची वाट बघायची
सांगुन ठेवतो .....................................

काय बाबा अठवतय?

काय बाबा अठवतय?
हाच तो पहिला बुट,
मला sale मधुन घेउन दिलेला.
मी दिवस भर हाच बुट घालुन
घर भर फ़िरली होती.
तुम्हा सगळ्यांची दुपार मग
बुट काढ म्हणण्यात
सरली होती.

आहो,तुमचीच मुलगी मी,
तुमचं म्हणणं ऐकणार होती?
जिद्दिचं बाळ्कडू तुम्हीच पाजलं मला,
ऐवढ्या लवकर मी मघार घेणार होती?
शक्यच नाही,
मग आई पण तुमच्या लाडा पयी
वैतागली होती.............................

त्या दिवशी रत्री पण,
मी तेच बुट घालुन झोपली,
मग हळूच येउन तुम्ही ते कढ्ले होते.
सकळी उठुन परत मी,
ह्याच बुटां सठि रडले होते,
मग मत्रं तुमची पण थोडी
सरकली होती..............................

ह्यच बुटांच्या मदतीने
मी पहिलं पाउल टाकलं,
आणि आजवर धावत आहे,
म्हणूनच ते आज पण जपुन
ठेवले अहे,आणि पुढलंही पाउल
ह्यांच्या कडे पाहुन टाकत आहे.
त्यात तुमचं,माझ्या साठी
असलेलं प्रेम,हिम्मत,भविश्यंभेट
आणि स्वप्नं जडली होती...........................................

D shivani
Nagpur

पाय धावत राहतात,........................

पाय धावत राहतात,
मन बागडत नाही.................

दोन दोन दिवस जतात,
आईला hi म्हणंण पण होत नाही
पण girlfnd,boyfnd कडून
सार्या जगाची माहीती घेतो.
उन्हात जतांना आईने ताकाचा
पेला दिला तर,पिववत नाही,
पण हेच उन्ह जीवावर येतं म्हणुन
BEAR आनंदाने पितो.
पण आसं का?ह्यचं ऊत्तर
आपण कधी स्वत:ला मागत नाही.......................

last time,देवळात कधी घॆलो होतो,
हे आठवायला last exam चा
time table सापडत नाही,
पण JUST TO FREAK OUT
म्हणुन CCD ला किति वेळा गेलो
हे तर आठवतच नाही.
म्हणून आजकाल,वरण भाताची
भुक लागत नही.....................

PROFESSINALISM
इतकं वाढलय,की मित्रं
दिवसेंदिवस भेटलेले नाही.
आजकालच्या conferences मुळॆ
कट्टॆ कित्त्येक दिवस
फ़ुललेले नाही.
पण आमचे डोळे,
अजुनही उघडत नाही........................

D shivani
nagpur