कम्बख्त किसीके आने से मुलाकात गैर होगयी....

पोरी, जपून चाल....

सगळं काही गोड, गुलाबी चटकदार वाटणारच.
तू नव्या ऋतूला आन्दनात ठेवलय.
नवे वारे, नवा उत्साह सगळं काही भुलावणारं,
वाफाळतय नं सगळं.
उकळल्यावर मात्र कडवट पणा राहील पोरी, जपून चाल....

D shivaनी
Nagpur

Koi deewana kehata hai..

कुणी दिवाणं म्हणतं मला,कुणी पागल समजणार,
पण ह्या धारेची तहान,फक्त ते ढग समजणार.
तू म्झ्याहून दूर कशी आहेस,अन मी दूर कसा?
हे तुझं मन समजणार,अन माझं मन समजणार.

भ्रमर कुण्या कळीवर भाळला तर होणार हंगामा,
आमच्या मनात कुठले स्वप्नं प्रसवले तर हंगामा.
एव्हाना डुबून ऐकत होते किस्से प्रेमाचे,
मी किस्स्याला,वास्तवात उतरवले तर हंगामा.

प्रेम तर एक पावन कथा आहे जाणिवांची
कधी कबीरा दिवाना होता,कधी मीरा दिवाणी आहे.
सगळे लोक म्हणतात,माझ्या डोळ्यात अश्रू आहेत.
जे तू समजली तर मोती,नाही तर पाणी आहे.

मूळ रचना : डॉ कुमार विश्वास.गाझियाबाद
अनुवाद:शिवानी दानी,नागपूर

asa hi karun bagha

कालीदास म्हणाला,मी प्रियेला
ढगावरुन चित्रं पाठवतो.
ते ऎकु्न शास्त्रंध्न्यं म्हणाले,
कविता लिहि नाही तर बडवतो.

आज नोकियाच्या एम एम एस ची एड बघितली.
आणि जाणवलं,
त्या कालिदासाची कल्पना त्या विध्न्यानाने ऎकली
असती.
तर जगातली सगळी उपल्ब्धी आपल्या घरी आली असती.

आजही कित्येक डोक्यांना,मुर्खं म्हणुन थांबवल्या जातं.
स्वप्नांना उडण्या आधीच मारलं जातं.
बिन्धास्त बघा स्वप्नं मित्रांनो.
जग तुमचं आहे.तुमचाच आभाळ.
कालिदास ही तुमचाच आहे.
बिन्धास्त बघा स्व्प्नं.आ्णि स्वप्नांना पुर्णं करण्यास बळ आणा.
अडलाच कुठे मधे तर त्या काली दासाला आठवा...................

D shivaनी
Nagpoor

aivayi

आज फिर उसके दर पे जाने को जी करता है.

रोज कि हवा ओ ने रुख मोड लिया हो,
वो फासला आज मिटाने को जी करता है.

वही सब मुकाम दस्तक दे राहे है,
उनसे हाथ मिलाने को जी करता है.

जीन हाथो को किसी और के लिये पीछे छोड आई थी
उसे फिर गले लगने को जी करता है.

वो चौकठ सुनी है मेरे बगैर,
फिर उसे मस्ती के रंग मे रंगाने को जी करता है.

Dshivaनी
Nagpoor-USA

निखळ जगलो होतो.

अजुनही कातरवेळी

मी जाते त्या पारावर.

जीथे आपण एकदा

सहज विसावलो होतो.

संवादही प्रस्रुती,

ओळखीच्या रस्त्यावर,

जीथे आपण बोलण्यात

गुंग झालो होतो.

तुझे ते हसणे आपसुक,

मी मनात बांधुन ठेवलेय,

त्या चार क्षणांना अवचित,

आपण निखळ जगलो होतो.

D shivaनी

Nagpoor

एलर्जी

मला पानझडिच्या
पानां समावेत गळुन गेल्यागत वाटतय,

क्षितीजावर पसरलेल्या
रंगांसारखं,टोटल मिक्स होऊन गेल्यागत वाटतय.

प्रवाहाच्याच दिशेने,
पण थोडं कडेनी प्रवास करावासा वाटतोय.

आणि आकाशात उंच,कधीही
परत न येता येण्यासाठी उडावसं वाटतय...

कटल्यावर पेचातुन पतंगी सारखं,
म्हणेल त्या दिशेनं वाहुन जावं वाटतय..

आले तर खुश ,
अन नाही तर अजुनच खुश मन आज होतय.

कदाचीत मला माणसांची एलर्जी होतेय....
आणि कदाचीत स्वतःची सुद्धा...........

D shivaनी
Nagpoor

21st jan 2010

तो क्रुष्ण कुठेय?????

सावली आणि वास्तवाचा
लपंडाव.
मनाचे खेळ,विचारांचे झुले,
भावनांचा डाव.

सगळं काही अपुर्ण,पुर्तता फ़क्त आशा.
विश्वासही निलाम झाला,दिशाहीन दिशा.

तोच आशय,तोच निलय,
तिच भुमिका,तिच जाणीव,
तेच निस्वार्थ झोकुन देणं,
तेच एकतारी जगणं,
तेच समाधान,तिच समजदारी
त्याच्या प्रेमाची........
निस्वार्थ मीरा आहे,
असीम प्रेम करणारी रुक्मिणी,
प्रेयसी राधा....
पण काळाच्या ह्या ओघात
तो क्रुष्ण कुठेय?????

D shivaनी
Nagpoor

16th jan 2010

असमंजस.....

गलित गात्रं चंद्र आज थोडा विसावतोय,

त्याला बघुन,

चांदण्याची तहान अजुन वाढतेय,

झिजताहेत त्या त्याच्या पहाडी सौंदर्याने.

समुद्राला उधाण आलय,त्याचं रंगित

जगणं निखरलेलं बघुन.

सुर्यं लोंबकाळतोय,अहोरात्रं पुन्हा

त्याला बघण्यासाठी.....

आणि माझ्या साठी तो,माझा प्रत्येक श्वास

रनोमाळ फ़ुलवतोय.....

माझ्या मिठीत विसावेल तो?

D shivaनी

Nagpoor

लिंबु चमचा...

जींकायचं सगळ्यांना असतं,
मग कोणाला कुठ्ल्या ध्येयासाठी,
तर कुणाला समधाना साठी,
कदाचीत तेच त्यांचं ध्येय असणार...
ह्या मार्गात,ध्येयाच्या धासात
आजुबाजुला कुणीच दिसत नाही..
आणि दिसायला पण नको नं,
ध्येय जे गाठायचं असतं,
शिखरावर पोहोचल्यावर हार तुरे
खुप मिळत असतात,मायेनं फ़िरवणारा
हाथ,आणि शेअर करणारा जोडिदार
फ़ारच कमी लोकांच्या नशीबी असतो..
मग अचानक मन विचार करु लागतं,
हाच तो विजय,हेच ते ध्येयं,
ज्या साठी आजवर इतके
compromises केले???
कशासाठी न का?
सुख म्हणता येईल ,ते वैभव,संपत्ती,
सम्रुद्धी,नाव सगळं आहे...
पण समाधान?????
न good companion????

म्हणुन वाटतं...

अयुष्य नं,लिंबु चमच्याची रेस आहे,
लिंबु घेउनच फ़िनिशिंग लाईन पार गेली तर
खरं जींकणं आणि तीच गम्मत आहे,
नाही तर खरं सांगते टोटल गफ़लत आहे..

D shivaनी
Nagpoor

I am fed up of being PERFECT

लोकांना स्वतः मध्ये perfection
आणायला वर्ष उलटु द्यावी लागतात,
इथे जन्मजात सोन्याचं नशीब न जोडिला,
माणकाचं नाही तर कित्येक मण कैफ़
पायात घुटमळतात....

पाय मारील तिथुन कशाला रे पाणी काढलं,
कौतुकापेक्षा जळणारे जास्तं झाले....
हाथानी तारे तुटतील,ऎव्हढंच मोठं व्हायच
होतं,तसं मला.
पण चायला आजकाल तारे पण त्यांचे प्रोब्लेम्स
येऊन मला सांगतात...

मेहनत केली खरी,पण परिस्थीती ते करण्यास
तु आणली नं....
जीद्द मनात सहस्त्रं आयुष्य पादाक्रांत
करयची का रे जागवली मनात....
शेकडो वेळा पडले मी रस्त्यात,
प्रत्येक वेळी उठुन ध्येय गाठण्याचं धैर्य आपसुकच
मनात धगत होतं....
आग होती जींकण्याची...न मी जींकले सुद्धा....

खुप उंचावर येऊन गेले यार...
इथे लोक आहेत आजुबाअजुला पण जवळ मात्रं कोणीच नाही...
माझ्या उंचीचा complex आहे की भीती,तुलाच ठाऊक,
च्यायला इथे कोणी मनाला फ़ुटलेला पाझर बघायला कोणीच नाही...
perfect असली तरी मी पण साधाराण मनुष्य रे...
जींकणं शौक जरी असला माझा,तरी
प्रेमासाठी हजार वेळा हारायला मला ही आवडेल...
माझ्या शब्दावर,हजारो निर्णय बदलतात आता,
पण त्याने शब्दं न उगारता सुद्धा त्याच्या साठी माझे निर्णय
बदलवायला मला ही आवडेल....
oh god पण हे perfection अन हा विजय आड येतोय ....
perfection n success हवी होती नेहमी,
पण आयुष्यात जर का ती एकटे पणा देणार असेल तर
seriously देवा I am fed up of this PERFECTION n SUCCESS.....

D shivaनी
Nagpoor

खर आहे ना????

तसं तर प्रत्येक नातं,
काहीना काही व्रण देतच असतं....
कही व्रणांचे ठसे आयुष्यभर राहतात,
तर काहींच्या जखमा होतात..
काही चिघळतात,तर काहींना
दुसर्या नात्याची खिपली चढते...
"प्रेम" नावाचं मलम एक जालीम
उपाय असतॊ ह्या सगळ्या जखमांवर..
अगदी ठसे हि विरवुन टाकण्याची किमया..
पण ब्रेक उप झालं,तर त्या जखमा
आणि त्यांचे व्रण तसेच राहतात,निरंतर.
कारण आता त्या जखमा भारायला
मलम कुठे उरलच नसतं,
आणि आपन उगाच प्रेमानी जखमा दिल्या
म्हणुन प्रेमाला बदनाम करतो....

कारण तसं तर प्रत्येक नातं काही ना काही
व्रण देतच असतं......
खर आहे ना????

D shivaनी
Nagpoor

कहानी मे TwisT

आज मला कान्हा भेटला,
रस्त्याच्या कडेला ध्यानस्थ होता बहुतेक....
धन्य धन्य वाटले,
आणि थोड़े खाटकले सुद्धा.....
सामन्यांचं आणि समाजाचं
प्रतीनीधीत्व करणार्या अर्जुनाच्या
रथाचे सारथ्य करता करता हां इथे काय करतोय...???

सुट्टी की संपं.....???

मी वाट बघत होती,त्याचं ध्यान संपण्याची....

बराच वेळ झाला..
..थोडी हालचाल दिसते....

मी थोडी पुढे सरसावले.....

बघितलं तर सावळा चक्कं
काळा नीळा होऊंन निपचित पडला होता....
विचारलं का रे...तुझ्यावर ही वेळ...
म्हणाला,
कंटाळलो मी सारथ्यं करून,
भांबावलोय ....
हिच ती नियती...हे असं लिहिलं होतं...???
प्रश्नं पडलाय....
म्हणाला,ज्या वेगात निघालो होतो,
त्या force of action मुळे
चालतय सगळं....
पण आता ह्याचा वेग मंदावतोय...
चालेल जोवर गती आहे...
पण आता युगानुयुगांचा प्रवास
नाही होणार ह्या गतिने...

कहिच सहस्त्र वर्षं अजुन...

म्हणाला मी शोधतोय....नवा सारथी...........
आणि वाट बघतोय किंवा कारण शोधतोय
पुन्हा नव्याने सारथ्य करायची...

सौ. अनुराधा सचिन म्हापणकर: चर्चगेट - विरार लोकल..

सौ. अनुराधा सचिन म्हापणकर: चर्चगेट - विरार लोकल..

now i can feel it......................awesome you wrote

माझा पाऊस ...

माझा पाऊस ...

सकाळी सकाळी फ़िरायला जताना,
पाऊस जेव्हा मुजरा करतो,मी
चक्क इंद्रधनुश्य जमीनीवर अवतरतांना बघितलय...

दुपरी चहा पितांना,
पाऊस जेव्हा हेलकावा देऊन जातो...
खोलीत वफ़ेचे ढग जमतांना मी बघितलय...

office मधुन घरी जाताना
जेव्हा पाउस सलामी देतो...
तेव्हा सोन्याचे थेंब पडतांना मी बघितलय...

रात्री थकुन निजताना,
जेव्हा पाऊस कोसळतो...
उशी खाली सुरी घेऊन बरसतांना मी बघितलय..

D shivaनी
Nagpoor

मला का कुणी नाही थांबवलं????

पापण्या ह्या ओलावल्या,
मला कुणी नाही कळवलं,
मी संभ्रमात वास्तवाच्या,
मला काहिच नाही जाणवलं.

वेगात चेतवे मन,
अजाण जागी हरवलं,
मी साद घातली नेहमी पण
मला काहिच नाही गवसलं.

मी एक गतीने चालते,
थांबण्याची भीती वाटते,
पण मी चलतच आहे काळ,
मला का कुणी नाही थांबवलं????

D shivaनी
Nagpoor

जब जब दूर जाते हो.....

जब जब दुर जाते हो,
मै बौखला जाती हु...
झौका वक्त बदलता है,
जिंदगी रुठ जाती है...

बुनाई भी मालुम नही थी,
बस रिश्ता पिरोया था ,
बुनाई खुलने लगती है,
कशीदा तुट जाता है..

आंखो मे नमी होती है,
सासे भी रुठ जाती है.
मंझर ऎसे बदलता के
आसमान भी फ़ुट जाता है.....

जब जब दुर जाते हो
जीदगी रुठ जाती है........

D shivaनी
Nagpoor

येशील???

अमाप करते प्रेम क्तुझ्यावर,
आणि जगुही शक्त नाहि
तुझ्याशिवाय...........
तुला नाही पटत नाही ना....
असते मी गर्दीत नेहमी सगळ्यांसाठी....
पण तुझ्या शिवाय एकटीच रे मी...
जीथे ही जाते तिथे तुझी आठवण...
कधि कधि आठवणि मनात एक सळ
बोचवतात आणि वेदनेची कळ उठते..
कधि कधि एकटेपण जगण्यात खायला
उठते आणि भावना अश्रुंतुन पिते....
पानावर दिमाखानी पाण्याचा मोती
जपावा,तसं तुला जपतेय,
आणि एकटिच आकाशातुन तुझ्या साठी
स्वप्नांचे तारे तोडतेय......
तु येशील माझ्या जीवनात?????
मीळ्तील तुला अमाप स्वप्नांचे मोती,
प्रेमाची पाती,भावनेच्या बाती...
सुंदर नाती......
येशील????
अमाप करते प्रेम क्तुझ्यावर,
आणि जगुही शक्त नाहि
तुझ्याशिवाय...........


D shivaनी
Nagpoor

कधी तरी तर....

कधी तर थांबयला हवा आ
आंधळ्या कोशींबीरिचा खेळ...
मी गवसणी घालते,
आणि तुझे ते नेहमीचेच
हेलकावणीचे मेळ...
तु नाही कधिचाच म्हंणालास,
मी पण accept केलय...
पण शेवटी प्रेअयसीच मन ना माझं,
दर पावसाळ्यात,चातकाची तहान
घेऊन मी उभीच असते तुझ्याच प्रतिक्षेत........

D shivaनी

Nagpoor

Restlesness

आज मी अश्रुंसोबत स्वप्नं पण 
वाहुन टाकील म्हणतेय.
पण जमतच नाहिये...
अपुर्ण साला अपुर्णच राहिलं,
पुर्ण तर सोडा पण आठवणींचे
घाव मिटत नाहीये...
भावंनानी एक धरण बांधलय मनात,
एकही दार उघडत नाहीये....
मनसोक्त रडायचं एकदा,
माझा भार सोसेल असा
खांदा मिळतच नाहीये...
आपसुक एखादा ओहोळ वाहतो,
पण तो पण वेदनेची
धगधग शांत करत नाहिये...
आज मी अश्रुंसोबत स्वप्नं पण
वाहुन टाकील म्हणतेय,
पण जमत नाहिये... 

D shivaनी
Nagpoor